ทุเรียนที่พ่อเลือกให้ กับ ชีวิตที่ลูกเลือกเอง

ทุเรียนที่พ่อเลือกให้ กับ ชีวิตที่ลูกเลือกเอง

กินทุเรียนแล้วคิดถึงพ่อ
นานแล้วที่ไม่ได้เจอพ่อ นานแล้วที่ไม่ได้กอดพ่อ 
นานแล้วที่ไม่ได้หอมพ่อ นานแล้วที่ไม่ได้นั่งคุยสารทุกข์สุขดิบกับพ่อ
 

เมื่อพ่อมาหาถึงบ้าน พ่อมักจะซื้อผลไม้ที่นัทชอบมาฝากมากมาย
โดยเฉพาะ ‘ทุเรียน’

บทสนทนาหนึ่งในขณะที่พ่อกำลังปอกทุเรียนให้มี ดังนี้

“ว้าว…พ่อนี่ทุเรียนอะไรคะ”

นัทถามพ่อโดยที่ในใจคิดว่าต้องเป็นทุเรียนพันธุ์ใหม่ที่อร่อยและขึ้นชื่อในช่วงนั้นแน่ ๆ เพราะที่ผ่านมามีหลายพันธุ์ที่ออกใหม่แล้วเขาว่ากันว่าอร่อยกว่าเดิม

 

“ชะนีไง ก็ลูกชอบชะนี พ่อเลยซื้อแต่ชะนีมาให้ลูก” พ่อตอบ
 

ในใจตอนนั้นรู้สึกซาบซึ้งใจในความรักความเข้าใจที่พ่อมีให้เราเสมอมา แต่เล็กจนโตพ่อจะให้ลูกได้กินในสิ่งที่ลูกชอบ เช่น ทุเรียนพันธุ์ชะนี ทั้ง ๆที่ทุกคนในบ้านชอบทุเรียนพันธุ์หมอนทองมากกว่า แต่พ่อก็ไม่เคยบังคับให้ลูกกินพันธุ์หมอนทองและซื้อเฉพาะพันธุ์ชะนีมาให้ลูกอีกต่างหาก
 

นัทนึกย้อนไปถึงตอนที่ผลสอบชั้นมัธยมที่ 4 ออก ก่อนหน้านั้นตอนสมัยมัธยมที่ 3 นัทเรียนได้เกรดเฉลี่ย 3 ปลาย ๆ และสอบได้เลขตัวเดียวมาตลอด แต่พอขึ้นม.4 นัทสนุกกับกิจกรรมและเล่นกับเพื่อนมาก ผลสอบออกมาได้เกรดเฉลี่ย 1 กว่าๆ และสอบได้ที่รองสุดท้ายของห้อง
 

นัทเสียใจมากเพราะกลัวทำให้พ่อแม่ผิดหวัง
แต่พ่อกลับบอกว่า…..

“พ่อไม่เสียใจเลยลูก พ่อดีใจที่ลูกยังเรียนอยู่” แล้วพ่อก็ถามต่อว่า
“แล้วทำกิจกรรมที่ทำกับเพื่อนสนุกไหม”

เมื่อคิดย้อนไปในอดีตทำให้เห็นเลยว่าคนที่ทำให้เราเป็นตัวของตัวเอง
จนพัฒนาศักยภาพที่อยู่ในตัวเองมาโดยตลอดก็คือ ‘คุณพ่อ’
 

ขอบคุณพ่อที่เห็นว่าความแตกต่างของลูก ๆ เป็นสิ่งที่สวยงาม
ขอบคุณพ่อที่สนับสนุนในสิ่งที่นัทเลือกมาตลอด

 

พ่อย้ำมาตลอดว่า…
“ครอบครัวจะสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อมี พ่อ แม่ ลูก ที่เข้าใจกัน”

ทุเรียนที่พ่อเลือกให้ กับ ชีวิตที่ลูกเลือกเอง

ครูณัฎฐ์ - สิริณัฏฐ์ จันทพัฒน์

FOUNDER

การได้เรียนรู้ ได้เข้าใจธรรมชาติของการอยู่กับเด็กๆ ได้มองเห็นความแตกต่างในตัวเด็กแต่ละคน และได้ช่วยพัฒนาความถนัดและความชอบของเด็กๆ ให้กลายเป็นอัจฉริยภาพในตัวของพวกเขา