แด่ครูผู้เปราะบาง

แด่ครูผู้เปราะบาง

ผมจำวันนั้นได้ดี วันที่ทำหน้าที่ครูครั้งแรก
มีนักเรียนอยู่ในห้องไม่ถึงสามสิบคน ทุกคนอายุมากกว่าผม แถมหลายคนยังเป็นอาจารย์ของนักศึกษาหลายร้อยคน และบางคนเป็น…คณบดีของมหาวิทยาลัยแห่งนั้น

ขาของผมสั่น

เป็นแรงสั่นสะเทือนที่มีต้นกำเนิดอยู่ภายใน

มันเกิดจากความกลัวของผมนั่นเอง

.

ยิ่งทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมซึ่งยืนอยู่ลำพังหน้าห้องเท่าไหร่ ความกลัวก็ยิ่งถาโถมรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

แม้วันนี้ผมสามารถยอมรับอย่างตรงไปตรงมาได้ว่าตัวเองกลัว

แต่วันนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร

.

ในสังคมที่เราพำนักอยู่มีวัฒนธรรมหนึ่งเปรียบเสมือนเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มความเป็นจริงอยู่

มันคือ ‘วัฒนธรรมแห่งความเข้มแข็ง’

ผู้คนที่อยู่ในวัฒนธรรมนี้จะมีค่านิยมว่า ความเข้มแข็ง ความแข็งแกร่ง = ดี

ความเข้มแข็งจึงเป็นสิ่งที่พวกเขาโหยหา

เมื่อหามาครอบครองไม่ได้ พวกเขาจึงพยายามสร้างมันขึ้นมา

และในหลายกรณีคือการสร้างอย่างเสแสร้ง

.

ความพยายามจะแข็งแกร่งผิดที่ผิดเวลามักนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่โตขึ้น

มันสุ่มเสี่ยงต่อการเก็บกด สะสม หมักหมมความทุกข์เศร้าเอาไว้ภายใน

เมื่อเก็บสะสมมาก ๆ สักวันก็จะระเบิดออกมา

เมื่อถึงเวลานั้นการเยียวยาก็ทำได้ยากแล้ว

.

ในวันที่ผมก้าวมาเป็นครู ผมได้รับรู้ว่าครูคือบทบาทที่ถูกสร้างให้ต้องแข็งแกร่งกว่านักเรียน

แต่ผมได้เรียนรู้ว่าการยอมรับความหวาดกลัวมีประโยชน์มาก

เพราะการยอมรับความรู้สึกตัวเองอย่างตรงไปตรงมาทำให้เราไม่ตกเป็นทาสความรู้สึก

และการยอมรับความเปราะบางยังช่วยเชื่อมโยงหัวใจของผมกับนักเรียนเข้าด้วยกันอีกต่างหาก


.

เพราะโดยธรรมชาติมนุษย์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่ง

เราทุกคนล้วนเปราะบางและหวาดกลัว

การยอมรับว่าตัวเองเปราะบางและหวาดกลัวอาจเป็นความกล้าหาญขั้นสูงสุดของผู้คนที่อยู่ในวัฒนธรรมที่ทุกคนต้องแข็งแกร่ง

เป็นวัฒนธรรมที่มุ่งมั่นในการสร้างเปลือกนอกห่อหุ้มเสียจนข้างในกลวงโบ๋

และว่างเปล่า

แด่ครูผู้เปราะบาง

ครูเวย์ - เวสารัช โทณผลิน

EDUCATOR

The Outlaw Educator นักสร้างสรรค์การเรียนรู้ผู้แหกทุกกฎกรอบ และเป็นผู้ก่อตั้งองค์กรไม่แสวงกำไรที่สร้างสรรค์พื้นที่ในการเรียนรู้เรื่องชีวิต ในชื่อ "ขบถเรียน"